Księgi Psalmów 9

1 Na koniec za tajemnice synowskie, Psalm Dawidowi. 2 Będę wyznawał, Panie, ze wszystkiego serca mego: będę opowiadał wszystkie dziwy twoje. 3 Rozweselę się i rozraduję się w tobie: będę śpiewał imieniowi twemu, Najwyższy. 4 Gdy nieprzyjaciel mój obróci się nawstecz: osłabieją i poginą przed oblicznością twoją. 5 Boś uczynił sąd mój i sprawę moję: zasiadłeś na stolicy, który sądzisz sprawiedliwość. 6 Zgromiłeś narody, i zginął niezbożny: wygładziłeś imię ich na wieki, i na wieki wieków. 7 Nieprzyjacielskie miecze ustały nakoniec: i zburzyłeś ich miasta: zginęła z trzaskiem pamiątka ich. 8 A Pan trwa na wieki: nagotował na sąd stolicę swą. 9 I on będzie sądził okrąg ziemie w prawości, osądzi narody w sprawiedliwości. 10 I stał się Pan ucieczką ubogiemu: pomocnikiem w potrzebach, w ucisku. 11 I niech ufają w tobie, którzy znają imię twoje; albowiem nie opuściłeś szukających cię, Panie. 12 Śpiewajcie Panu, który mieszka na Syonie: opowiadajcie między narody sprawy jego. 13 Albowiem mszczący się krwie ich wspominał: nie zapomniał ubogich wołania. 14 Zmiłuj się nademną, Panie! wejrzyj na uniżenie moje od nieprzyjaciół moich, który mię podwyższasz od bram śmierci. 15 Abych opowiadał wszystkie chwały twoje w bramach córki Syońskiéj: będę się weselił w zbawieniu twojem. 16 Powięźli poganie w zatraceniu, które przyprawili: w sidle tem, które byli skrycie zastawili, uwięzła noga ich. 17 Poznany będzie Pan, sądy czyniący: w uczynkach rąk swoich poimany jest grzesznik. 18 Niech się grzesznicy obrócą do piekła: wszyscy narodowie, którzy zapominają Boga. 19 Bo nie do końca będzie zapomnion ubogi: cierpliwość ubogich nie zginie do końca. 20 Powstań, Panie, niech się nie zmacnia człowiek: niech będą sądzeni narodowie przed oblicznością twoją. 21 Postaw, Panie, zakonodawcę nad nimi, aby wiedzieli narodowie, iż ludźmi są.