Księgi Mądrości 1

1 Miłujcie sprawiedliwość, którzy sądzicie ziemię! Rozumiejcie o Panu w dobroci a w prostości serca szukajcie go, 2 gdyż od tych bywa nalezion, którzy go nie kuszą, a tym się okazuje, którzy mają wiarę w nim: 3 przewrotne bowiem myśli odłączają od Boga, a moc doświadczona karze głupie. 4 Abowiem w złościwą duszę nie wnidzie mądrość ani będzie mieszkać w ciele grzechom poddanym. 5 Duch bowiem święty karności uciecze przed obłudnością i oddali się od myśli, które są bez rozumu, i zafrasowany będzie od nadchodzącej nieprawości. 6 Duch bowiem mądrości jest dobrotliwy i nie wyzwoli złorzeczącego od ust swoich: bo nerek jego świadek jest Bóg i serca jego badacz jest prawdziwy, i słuchacz języka jego. 7 Gdyż Duch Pański napełnił okrąg ziemie, a to, co wszytko ma w sobie, ma wiadomość głosu. 8 Dlategoż kto nieprawość mówi, nie może się zataić ani go minie sąd karzący. 9 W myślach bowiem niezbożnego badanie będzie, a mów jego słuch do Boga przyjdzie, na skaranie nieprawości jego. 10 Abowiem ucho zarzliwości słucha wszytkiego, a zgiełk szemrania nie zatai się. 11 Strzeżcież się tedy szemrania, które nic nie pomaga, a od obmówiska wściągajcie języka, bo mowa pokątna darmo nie pójdzie, a usta, które kłamają, zabijają duszę. 12 Nie żądajcie śmierci w błądzie żywota waszego ani nabywajcie zginienia przez sprawy rąk waszych. 13 Gdyż Bóg śmierci nie uczynił ani się weseli w zatraceniu żywych. 14 Stworzył bowiem, aby było wszytko, i zdrowe uczynił rodzaje okręgu ziemie i nie masz w nich jadu zatracenia ani królestwa piekielnego na ziemi. 15 Sprawiedliwość bowiem wieczna jest i nieśmiertelna. 16 Ale niezbożnicy rękami i słowy przywabili ją, a mniemając ją być przyjaciółką, zeszli i przymierze z nią uczynili: gdyż godni są, aby byli z strony jej.