Księgi Mądrości 10

1 Tać onego, który pierwszy uczynion jest od Boga, ojciec okręgu ziemie, gdy sam był stworzony, zachowała, 2 i od jego upadku wyzwoliła, i dała mu moc panowania nad wszytkimi rzeczami. 3 Od tej odstąpiwszy, niesprawiedliwy w gniewie swoim, przez gniew braterskiego męźobójstwa zginął. 4 Dla którego gdy woda wygładzała ziemię, mądrość powtóre naprawiła, przez wzgardzone drzewo sprawiedliwego rządząc. 5 Ta też i w przysięźeniu złości, gdy się narody spiknęły, znała sprawiedliwego i zachowała Bogu nienaganionego, i w miłosierdziu ku synowi mocnego zachowała. 6 Ta sprawiedliwego od ginących nieżbożnych uciekającego wybawiła, gdy ogień zstąpił na pięć miast, 7 którym na świadectwo złości stoi spustoszała kurząca się ziemia i niepewnego czasu mające owoce drzewa, i słup solny stojący na pamiątkę dusze niewiernej. 8 Mądrość bowiem mijający nie tylko w tym upadli, że nie poznali dobra, ale i głupstwa swego zostawili ludziom pamiątkę, iż w tym, w czym zgrzeszyli ani zataić się nie mogli. 9 Ale mądrość te, którzy ją w uczciwości mają, z boleści wybawiła. 10 Ta uciekającego przed gniewem braterskim sprawiedliwego drogami prostemi prowadziła i ukazała mu królestwo Boże, i dała mu poznanie świętych, uczciła go w pracach i napełniła prace jego. 11 W zdradzie oszukawających go była przy nim i uczciła go. 12 Zachowała go od nieprzyjaciół i obroniła go od zwodzicielów, i mężne bojowanie wystawiła mu, aby zwyciężył i poznał, że nade wszytko mocniejsza jest mądrość. 13 Ta sprawiedliwego zaprzedanego nie opuściła, ale go od grzesznych wybawiła i zstąpiła z nim do dołu. 14 I w więzieniu go nie opuściła, aż mu przyniosła sceptrum królestwa i moc przeciwko tym, którzy go tłumili, i pokazała kłamcę, którzy go łżyli, i dała mu sławę wieczną. Wyjście z Egiptu 15 Ta lud sprawiedliwy i nienaganione potomstwo wybawiła od narodów, którzy go ciemiężyli. 16 Weszła w duszę sługi Bożego i stanął przeciw srogim królom przez cuda i znaki. 17 I oddała sprawiedliwym prace ich i prowadziła je dziwną drogą, i była im we dnie miasto zasłony, a w nocy miasto światłości gwiazd. 18 Przeprawiła je przez Morze Czerwone i przeprowadziła je przez wielką wodę. 19 Lecz nieprzyjacioly ich potopiła w morzu i wyrzuciła je z głębokości piekielnej. A przetoż sprawiedliwi odnieśli łupy niezbożnych, 20 a twoje święte imię, Panie, śpiewali i zwycięską rękę twą jednostajnie wychwalali. 21 Bo mądrość otworzyła usta niemych, a języki niemówiątek wymowne uczyniła.