Księgi Mądrości 7

1 Jestem ci ja też śmiertelny człowiek podobny wszytkim i z rodzaju ziemskiego onego, który był pierwszy stworzon i w żywocie matki byłem ukształtowan ciałem. 2 Przez dziesięć miesięcy zsiadłem się we krwi z nasienia człowieczego i z lubości ze spaniem się schodzącej. 3 I ja narodziwszy się, wziąłem oddech pospolity, i wypadłem na ziemię także uczynioną, i pierwszy głos podobny wszytkim wypuściłem płacząc, 4 wychowan-em jest w powiciu i w pracach wielkich. 5 Żaden bowiem z królów nie miał inszego początku rodzenia. 6 Jedno tedy jest wszytkich weszcie do żywota i jednakie zeszcie. 7 I dlategom żądał, a dana mi jest roztropność, i wzywałem, i przyszedł na mię duch mądrości. 8 I przełożyłem ją nad królestwa i nad stolice, i; bogactwa za nicem nie miał względem jej 9 anim jej przyrównał drogiego kamienia: gdyż wszytko złoto jej przyrównane jest trocha piasku, a jako błoto będzie poczytane śrebro przeciwko niej. 10 Nad zdrowie i piękność umiłowałem ją i umyśliłem mieć ją miasto światłości, gdyż światło jej nigdy nie zgaśnie. 11 A przyszły mi pospołu z nią wszystkie dobra i niezliczona poczciwość przez ręee jej, 12 ti rozradowałem się we wszystkich, bo przede mną szła ta mądrość, a nie wiedziałem, iż ona jest matką tych wszystkich. 13 Którejem się bez obłudności nauczył, i użyczam bez zazdrości, a nie kryję poczciwości jej. 14 Nieprzebrany bowiem skarb jest ludziom: którego którzy używali, zstali się uczestnikami boskiego przyjadelstwa, dla darów umiejętności zaleceni. Przedmiot i zakres mądrości 15 A mnie dał Bóg mówić wedle myśli i myślić rzeczy godne tych, które mi dają, gdyż on jest wodzem mądrości i poprawcą mądrych. 16 'W ręce bowiem jego i my, i mowy nasze, i wszelka mądrość, i rzemiosł umiejętność, i ćwiczenie. 17 On bowiem dał mi tych rzeczy, które są, prawdziwą wiadomość: abych wiedział rozrządzenie okręgu ziemie i mocy żywiołów, 18 początek i dokończenie i śrzodek czasów, przemian odmienności i odmiany czasów, 19 roczne biegi i rozrządzenie gwiazd, 20 przyrodzenie źwierząt i gniewy bestyj, moc wiatrów i myśli ludzkie, różności drzewek i mocy korzenia. 21 I którekolwiek są skryte i niewiadome, nauczyłem się, wszytkich bowiem rzeczy robotnica nauczyła mię mądrość. Poemat o Mądrości 22 Jest bowiem w niej duch rozumienia, święty, jedyny, rozmaity, subtelny, wymowny, żartki, niepokalany, pewny, słodki, miłujący dobre, ostry, którego niclnie hamuje, dobrze czyniący, 23 ludzki, łaskawy, stateczny, nieomylny, przespieczny, mający wszelaką moc, wszytko przepatrujący i który wszytkie duchy przenika, rozumny, czysty, subtelny. 24 Nad wszytkie bowiem rzeczy, które się ruszają, prędsza jest mądrość, a dosięga wszędy dla swojej czystości. 25 Para bowiem jest mocy Bożej i wypłynienie jakieś jasności Boga wszechmogącego szczere i przetoż nic plugawego na nię nie przypada. 26 Jasnością jest bowiem wiecznej światłości i zwierciadłem bez zmazy Boskiego Majestatu, i wyobrażeniem dobroci jego. 27 A będąc jedyna, wszytko może, i w sobie trwając, wszytko odnawia, i przez narody w dusze święte się przenosi, przyjacioły Boże i proroki postanawia. 28 Żadnego bowiem Bóg nie miłuje, jedno tego, który z mądrością przebywa. 29 Jest bowiem ona śliczniejsza niż słońce i nad wszytek porządek gwiazd światłości przyrównana najduje się być pierwszą. 30 Po onej bowiem nastawa noc, ale mądrości nie zwycięża złość.