Księgi Tobiaszowe 7
Nowa Wulgata nie poprawia przekładu tej księgi dokonanego przez świętego Hieronima, jak czyni to gdzie indziej: drukuje w jego miejsce starszy przekład łaciński, więc ten sam numer rozdziału i wersetu oznacza w niej i w Wulgacie klementyńskiej inny tekst.
Biblia Jakuba Wujka
Public domain Źródło: biblia.info.pl
1 I weszli do Raguela, i przyjął je Raguel z radością. 2 I przypatrując się Raguel Tobiaszowi, rzekł Annie, żenie swej: Jako podobny jest ten młodzieniec ciotecznemu bratu memu! 3 A gdy to wymówił, rzekł: Skądeście, młodzieńcy, bracia naszy? A oni rzekli: Jesteśmy z pokolenia Neftali, z niewolej Niniwe. 4 I rzekł im Raguel: A znacie Tobiasza, brata mego? Którzy rzekli: Znamy. 5 A gdy wiele dobrego o nim mówił, rzekł Anjoł do Raguela: Tobiasz, o którym pytasz, jest ociec tego. 6 I rzucił się Raguel, i pocałował go z płaczem. I płacząc nad szyją jego, 7 rzekł: Miej błogosławieństwo, synu mój, boś jest syn dobrego a cnotliwego męża! 8 A Anna, żona jego, i Sara, córka ich, płakały. 9 A gdy się rozmówili, rozkazał Raguel skopu zabić i nagotować ucztę. A gdy ich prosił, aby siedli do obiadu, 10 rzekł Tobiasz: Ja tu dziś jeść ani pić nie będę, aż pierwej potwierdzisz prośbę moję a obiecasz mi dać za żonę Sarę, córkę twoję. 11 Które słowo Raguel usłyszawszy, zlękł się, wiedząc, co się przydało onym siedmi mężom, którzy byli weszli do niej, i począł się bać, by się i temu takież nie zstało. A gdy się ociągał a żadnej odpowiedzi nie dawał proszącemu, 12 rzekł mu Anjoł: Nie bój się dać jej za tego, bo temu bojącemu się Boga ma się dostać za żonę córka twoja i dlatego jej inszy mieć nie mógł. 13 Rzekł tedy Raguel: Nie wątpię, że Bóg modlitwy i łzy moje przed oczy swe przypuścił, 14 i wierzę, że dlatego sprawił to, żeście przyszli do mnie, żeby się ta złączyła z rodem swym według Zakonu Mojżeszowego. A teraz nic nie wątp, że ją dam tobie. 15 I ująwszy prawą rękę córki swej, w prawą rękę Tobiaszowi podał, mówiąc: Bóg Abrahamów i Bóg Izaaków, i Bóg Jakubów niech będzie z wami i ten was niechaj złączy, i niech wypełni błogosławieństwo swoje nad wami. 16 I wziąwszy kartę, uczynili zapis małżeństwa. 17 A potym używali, błogosławiąc Boga. 18 I przyzwał Raguel do siebie Anny, żony swojej, i rozkazał jej, aby nagotowała drugą komorę. 19 I wwiodła do niej Sarę, córkę swoję, i płakała. 20 I rzekła jej: Bądź mężnego serca, córko moja: Pan niebieski niech ci da wesele za tęsknicę, którąś cierpiała.